— Һин, Әүхәт, аҙаҡҡыңды ла уйла, йәме! — тине Сәғитов, бер аҙ уйланып торғас, — эшһеҙ ҡалыуың бар...
— Эшһеҙ? Атаҡ, ал эшеңде үҙеңә. Мин көсләп көтөүгә эйәреп йөрөйөмдөр шул... Ал, әйҙә, бөгөндән үҙең сыҡ!.. Кәпийкә өсөн йөрөйөм шунда. Бармайым бульше!.. — Әүхәт ҡыҙҙы ла китте.
— Туҡта, енләнмәй тор, Әүхәт! Мин бит былай ғына әйтәм... — Сәғитов артығыраҡ ысҡындырғанын аңланы. Ысынлап та, сыбыртҡы менән ҡыуһаң да Әүхәт менән Әхиәрҙән башҡа этем дә сыҡмаясаҡ колхоз малын көтөргә. Бер уйлаһаң, әлдә Әүхәт бар! Ғүмер буйы мал ҡараһа ла, үҙе мандый алманы инде ул, бахыр. Былтыр, эш хаҡы урынына бер үләкһә быҙау биреп ҡотолғайнылар. Уныһы ла мал була алмаған шикелле.

Әҙәбиәт

Әҙәбиәт — изге йорт, тип,
килдем дә бит,
Сабыйҙарса саф көйөнсә керҙем дә бит.
Йә Хоҙайым, күрмәгәнде күрҙем инде,
Ни күрһәм дә, шунда ғүмер һөрҙөм инде.