Үжәтлек бәләһе
Совет заманы. Төпкөлдәге ауыл. Бөтә нәмә лә бар, газ ғына юҡ. Бер заман ауылдан алыҫ түгел урында газ үткәргес торба һала башлайҙар. Әлбиттә, һәр кем үҙ йортонда “зәңгәр яғыулыҡ” булыуын теләй. Хәмиҙулла ағай эшселәр эргәһенә килә лә:
— Йәшертен генә минең йортҡа газ индерһәгеҙ, күп итеп аҡса бирәм, — ти.
— Һин нимә, ағай, нимә һорағаныңды беләһеңме?! Был бит магистраль газ үткәргес! Ундағы баҫым һинең йортоңдо йыһанға осорасаҡ!
Әммә Хәмиҙулла ағай бик үжәт кеше булып сыға. Бер аҙна буйы башын ҡатыра тегеләрҙең.

Телевизор ҡарап ултырам. Журналист бер профессор, халыҡ артисы, төрлө премиялар лауреаты менән әңгәмә ҡора. Мин был кешенең һөйләгәндәрен яҙып алдым. Һәм уны һеҙгә тәҡдим итәм.
— Мин бала саҡта, нитәләр ине теге ней апайҙар. Тәҙерәнән. Шунан алып килеп апайҙар мине нейтәләр ине, кире тәҙерәнән. Мине гел туйға нейттеләр.
Булды теге ней, беҙҙең худрук Хөсәйен Әхмәтов. Беҙ уның ҡарап тора инек теге нейһенә. Ауыҙына. Уның нейһен Алла кеүек күрә инек.
Элекке йөрөгән бағаналарҙы нейтеп, теге ҡарап китәм. Ташкентҡа барабыҙ. Теге ней Рамазан Йәнбәков менән. Ул тора.

Атайым усаҡ янында
Әкрен генә янған усаҡ телдәренән
Тәмәкеңә эйелеп ут алдың.
Офоҡтарға ҡарап моңһоуланып,
Уй-хистәргә батып юғалдың.
Күҙҙәреңдә сағыла уйҙарыңдың
Хәтер диңгеҙҙәрен кискәне:
Һөйөү менән тулы йәшлегеңдең

Риф МИФТАХОВ
Ялҡытмаҫ жанр

Ҡатын менән ир —
Сатира һәм юмор:
Ҡатын ҡысҡыра,
Хатта аҡыра.
Шулай булмайса,
Ул бит — сатира!
Ир бөтәһен дә
Көлкөгә бора:

-Һине аҡыллы тип иҫәпләгәнде ахмаҡ тип әйтеп булмай.
-Арҡала ятҡанда йоҡоно ла еңеү ауыр
-Башы буштың йоҡоһо ҡаты.
-Бер ҡатлының өҫтөнә менеүе еңел.
-Иҫереккә диңгеҙ тубыҡтан, күләүек — муйындан.
-Ас ҡорһаҡҡа эшләргә теләк юҡ, туҡ ҡорһаҡҡа — эшләп булмай.