Тойғоларҙың иң бөйөгө – һөйөү

Тәү сиратта әҙәм балаһы тыуған ерен яратырға, уның бөгөнгөһөн, киләсәген ҡайғыртырға, үҫешен хәстәрләргә, алға барһын өсөн барлыҡ көсөн һалырға тейеш.

Һөйөү — әҙәбиәттең, шиғ­риәттең шиңмәҫ шишмәһе. Әҙәм балаһы әҫәрҙәрҙең тәьҫирендә мәңгелек тойғо­ноң көсөнә инанып үҫә, уны шул юғарылыҡта, бөтөн килеш һаҡларға, дауам итергә ынтыла.

Һөйөү — Аллаһ Тәғә­ләнең барлығы һәм берлегенең билгеһе. Тормош шул көс менән алға бара. Уның төп нигеҙе — һөйөүҙән яралған ғаилә. Дуҫлыҡ та яратыу, яҡын күреү тойғоһонан ярала. Тәбиғәттә күңелгә аһәң табабыҙ икән, был да һөйөүгә бәйле.

“Йылы һүҙ — йән аҙығы” тигән мәҡәл ҙур мәғәнәгә эйә: әҙәм балалары бер-береһенә күркәм хис-тойғоһон белдереп йәшәргә тейеш. Тормош яғымлы ҡараштан, татлы һүҙҙән, йылы мөнәсә­бәттән, тимәк, һөйөүҙән яҡтыра. “Яҡын күргән, яратҡан кешегеҙгә кү­ңелегеҙҙәге йылылыҡты, ихтирамды белдереп то­роғоҙ”, – тигән пәйғәм­бәребеҙ Мөхәммәт ғәләйһис-сәләм дә.