

Ағайымдың ҡыҙы Асияға өс йәш самаһы. Ауылға ҡайтҡанда эргәбеҙҙә булыша, бер туҡтауһыҙ хәбәр һөйләй. “Беҙ баҡсала шулай иттек... Тәрбиәсе апай былай тине...” тип һөйләүенә аптырап һорап ҡуйҙым:
– Һин баҡсаға йөрөйһөңмө ни?
– Эйе, йөрөйөм, – ти күҙ ҙә йоммай.
– Унда нимә эшләйһегеҙ?
– Иртәнсәк зарядка эшләйбеҙ, ашайбыҙ, уйнайбыҙ. Малайҙар ныҡ шаяра, апайҙы тыңламай... – тип бик ихлас һөйләп алып китте был. Эргә-тирәләге балаларҙы исемләп тороп әйткәс, ышанып та ҡуйҙым. “Әллә ысынлап баҡсаға йөрөй башланымы?” – тип һорайым апаһынан. “Юҡ, уйлап сығарып һөйләй”, – тип шым ғына көлдө тегеһе.
Ҡыҙыҡ күреп, тағы һорауҙар бирәм. Шатырлатып яуап бирә.
– Кейемеңде ҡайҙа ҡуяһың?
– Шкафҡа ҡуям.
– Шкафыңда ниндәй һүрәт төшөрөлгән, әллә хәреф яҙылғанмы?
– Ҡуян һүрәте төшөрөлгән.
Әңгәмәбеҙ шулай йәнле генә бара ине, бер һорауға нимә тип яуап бирергә белмәй туҡтап ҡалды.
– Бының фантазияһы бөттө шикелле, – тиеүебеҙгә:
– Юҡ, минең фантазиям бар ул, просто баҡсалағы шкафта ятып ҡалды! – тип көлдөрҙө зирәк ҡыҙыҡай.
Фото: abon-news.ru