Өйҙә тыныслыҡ, татыулыҡ хөкөм һөрһөн өсөн уҡығыҙ

Ир менән ҡатын татыу булһын өсөн уҡылған доға

Пәйғәмбәребеҙ Мөхәммәт салләллаһу ғәләйһи вәсәлләм үҙенең өммәтенә асыуланып, һөйләшмәйенсә өс көндән дә артыҡ йөрөмәҫкә ҡушҡан. Пәйғәмбәребеҙ бер хәҙисендә: “Рөхсәт ителгән ғәмәлдәрҙән Аллаһ Тәғәлә өсөн иң яратмағаны – ул айырылышыу”, тигән.

Ғаиләне ят күҙҙәрҙән, яман күҙҙәрҙән дә һаҡларға кәрәк.

Түбәндәге доғаны ла йыш ҡына уҡыу тороу тик файҙаға булыр.

“Аллаһуммә әллиф бәйнә кулүбинә, вә әсълих зәтә бәйнинә, вәһдинә субуләс-сәләми, вә нәжжинә минәз-зулүмәти илән-нур, вә жәнибәл-фәвәхишә мәәзәхәра минһә вәмә бәтәнә”.

“Йә, Раббым! Беҙҙең араларҙы яҡынайт, мөнәсәбәттәребеҙҙе нығыт. Барыбыҙҙы ла тыныслыҡ юлынан алып бар, ҡараңғылыҡтан яҡтылыҡҡа сығар. Беҙҙе асыҡ һәм йәшерен насарлыҡтарҙан һаҡла”.