Эштәр килеп сыҡмаһа, ошо һүҙҙәрҙе әйт

Бер нимә лә килеп сыҡмаған көндәр була. Ҡулға эш бармай, күңелгә ауыр. Шундай мәлдәрҙә мосолмандар Ҡөрьәндәге бер ҡыҫҡа аятты хәтеренә төшөрә.

Был "Тәүбә" сүрәһенең һуңғы, 129-сы аяты:

— Хәсбиәллаһу ләә иләһә иллә һүә, ғәләйһи тәүәккәлтү үә һүә раббүл-ғәрш-иль-ғәҙим.

Мәғәнәһе: миңә Аллаһ етә. Унан башҡа ғибәҙәт ҡылырға лайыҡлы Тәңре юҡ. Мин Уға таяндым, Ул — бөйөк Ғәрештең Раббыһы.

Был һүҙҙәрҙең төп мәғәнәһе ябай: үҙеңдән килгәнде эшләйһең, ҡалғанын Аллаһҡа ышанып тапшыраһың. Күңел шунан һуң еңеләйә, сөнки бар ауырлыҡты күтәреп йөрөргә кәрәкмәй.

Хәҙис нимә һөйләй

Абу-д-Дәрдә исеменән шундай риүәйәт тапшырыла: кем был һүҙҙәрҙе иртән дә, кис тә ете тапҡыр әйтһә, Аллаһ уның ҡайғыһын еңеләйтер. Ләкин ғалимдар был риүәйәттең дәрәжәһе хаҡында төрлөсә фекер йөрөтә, шуға ныҡлы вәғәҙә итеп әйтеп булмай. Шулай ҙа аяттың үҙе — Ҡөрьәндән, уны уҡыу өсөн айырым сәбәп тә кәрәкмәй.

Ғәрәпсә уҡырға ауыр булһа, башта мәғәнәһен үҙ телдә әйтеп ҡарағыҙ. Һүҙҙәр тора-бара үҙҙәре иҫтә ҡаласаҡ.

Сығанаҡ: Ҡөрьән, Тәүбә сүрәһе, 129-сы аят; Абу Дауд китабындағы риүәйәт.

Фото: Нейроселтәрҙән.