Мәрфуға апай теге донъяла булып ҡайтты

Мин Сибай ҡалаһында тыуып үҫтем. Ғаиләбеҙ бик динле булды. Шуға ла дин юлында йөрөгән кешеләрҙе һәр ваҡыт ихтирам итәм, хөрмәтем ҙур, әлхәмдүлилләһ. Улар менән әле лә аралашып йәшәйем.

Көҙгө бер көндө өй янындағы эскәмйәгә сығып ултырғайным. Ҡараһам, ҡултыҡлашып бер оло йәштәге пар килә. Иғтибарлабыраҡ ҡараһам, беҙҙең Мәрфуға апайға оҡшаған.

Тик әллә нишләп бөтөнләй үҙгәргән кеүек. Буйы бәләкәсәйеп ҡалғандай, ныҡ ябыҡҡан, үҙе саҡ-саҡ атлап килә. Ә элек Мәрфуға апай оҙон буйлы, бик сибәр ҡатын ине.

Яҡыныраҡ килгәс, ул мине танып:

— Диләрә, һаумы, һеңлем! Һине күрергә тип сыҡтым әле. Бабайыма: «Әйҙә, мине Диләрә һеңлем янына алып бар», — тинем. Әлхәмдүлилләһ, бына бит, һине осраттым! Аллаһы Тәғәләгә мең шөкөр, һине күреүемә бик шатмын. Бабай, һин ҡайта тор, мин Диләрә менән һөйләшеп алайым, — тине лә ирен ҡайтарып ебәрҙе.

Мәрфуға апай бик уйсан күренә ине. Шулай ҙа йөҙөнән ниндәйҙер нур бөркөлөп торғандай тойолдо.

Шунан ул үҙе менән булған хәлдәрҙе һөйләй башланы.

— Диләрә һеңлем, мин бит теге донъяла булып ҡайттым... — тине лә күҙҙәренә йәш тулды.

Мин аптырап киттем. Уны ҡосаҡлап алдым.

Мәрфуға апайҙың ҡаты ауырығанын, хәле бик насар булғанын ишеткәйнем. Шөкөр, ауырлыҡ менән булһа ла, аяғына баҫҡан икән.

— Мин унда, әхирәт донъяһында, Ҡөрьән мәжлестәрендә йөрөнөм... — тине ул.

Был һүҙҙәрҙе ишеткәс, йөрәгем дөп-дөп тибә башланы. Уның һөйләгәндәрен бүлдерергә лә ҡыймай тыңлап ултырҙым.

— Диләрә һеңлем, мин унда мәрхүмдәрҙең был донъялағы кешеләрҙең уйҙарын да, эштәрен дә белеп тороуын аңланым.

Балалары, туғандары мәрхүмдәр рухына Ҡөрьән уҡытырға, мәжлес үткәрергә ниәтләнә икән, был хәбәр уларға ла барып етә.

Әрүахтар өсөн был иң ҙур байрам икән!

Улар шул көндө түҙемһеҙләнеп көтәләр, матур итеп кейенәләр, әҙерләнәләр.

Табын әҙер булғас, әрүахтар бергә йыйылыша.

«Бөгөн минең балаларым, туғандарым рухыма Ҡөрьән уҡый!» — тип бер-береһен ҡосаҡлап, шатланышалар.

Ә өҫтәлгә ҡуйылған ризыҡтар ожмах ризыҡтарына әйләнә икән.

Ундағы яҡтылыҡты әйтеп аңлатырлыҡ түгел. Беҙҙең донъяла ундай яҡтылыҡ юҡ. Хатта төндәре лә яҡты!

Был донъяла кеше нимә уйлай, ниндәй ниәт менән йөрөй — барыһы ла унда кино кеүек күренеп тора икән.

Ҡөрьән мәжлесенә кем нисек кейенеп килгән, ниндәй уй-ниәт менән килгән, тәһәрәте камилмы — барыһы ла асыҡ күренә.

Мин унда шул тиклем күп Ҡөрьән мәжлестәрендә йөрөнөм, хатта арып бөттөм.

Теге донъя бар, Диләрә һеңлем, бар ул!

Бер ваҡыт икенсе еңгәм вафат булғас, балалары: «Ярай, атайыбыҙҙың йыллығына бергәләп Ҡөрьән мәжлесе үткәрербеҙ әле», — тип һөйләшкәндәр.

Уларҙың был һүҙҙәре лә теге донъяла ап-асыҡ ишетелеп торҙо.

Шул саҡ мәрхүмә әсәйем миңә:

— Ана, еңгәңде күрәһеңме? Башын эйеп, ҡайғырып ултыра. Мәрфуға ҡыҙым, һиңә ҡайтырға кәрәк. Ҡайт та ҡыҙҙарына ярҙам ит, табын әҙерләп, Ҡөрьән мәжлесе үткәрһендәр. Әсәләре лә, башҡа әрүахтар ҙа шуны көтә. Аталарының йыллығы еткәнсе әле күп ваҡыт бар бит. Ҡөрьән уҡыу уларҙың рухтарын нурландыра, шатландыра, — тине.

Мәрфуға апай бер аҙға тынып ҡалды. Мин дә өндәшмәнем, дауам итеүен көттөм.

— Ә иң ҡурҡынысы — тамуҡ! — тине ул бер аҙҙан. — Миңә тамуҡты ла күрһәттеләр. Шул тиклем ҡот осҡос урын! Аллаһ үҙе һаҡлаһын!

Унан ҡотолоу өсөн намаҙ уҡырға кәрәк. Иң мөһиме — шул!

Ә һуңынан мине ожмахҡа алып киттеләр...

Ундағы матурлыҡты һүҙ менән генә аңлатып бөтөрөрлөк түгел!

Бөтә сәскәләр тәсбих әйтеп ултыра. Ағас япраҡтары ел иҫкән һайын:

«Ләә иләәһә илләллааһ!» — тип тирбәлә.

Шишмәләр, йылғалар ҙа шул һүҙҙәрҙе ҡабатлағандай сылтырап аға.

Намаҙ уҡыған, зекер әйткән кешеләр болоттар аҫтында, ағас күләгәләрендә ял итеп ултыра.

Ундағы хозурлыҡ, тыныслыҡ, яҡтылыҡ!

Беҙҙең донъяла ундай матурлыҡты бер ҡасан да күргәнем юҡ.

Шунан миңә Сират күперенән сығырға ҡуштылар.

Ул күпер ҡылдан да нәҙек икән. Аҫҡа ҡараһаң, ҡот осҡос!

Уң аяғымды баҫтым, ә һул аяғымды баҫырға ҡурҡам.

Шул саҡ алдыма бер япраҡ килеп төштө.

Мин шул япраҡҡа баҫыуым булды, күҙ асып йомғансы, йәшен тиҙлегендә күперҙең икенсе яғына сығып та еттем!

Һуңынан миңә шул япраҡты күрһәттеләр.

Унда:

«Ләә иләәһә илләллааһ!»

— тип яҙылған ине.

Миңә был һүҙҙәрҙең һигеҙ ожмах ишегенең асҡысы булыуын әйттеләр.

«Был зекерҙе бер ҡасан да телегеҙҙән төшөрмәгеҙ. Һәр ваҡыт әйтеп йөрөгөҙ, ожмахҡа инергә насип булыр», — тип күңелемә һеңдерҙеләр.

Шулай итеп, Диләрә һеңлем, мин унда мәрхүмдәр менән бергә йөрөнөм.

Әсәйемде, атайымды, туғандарымды күрҙем. Улар менән бергә булдыҡ, Ҡөрьән мәжлестәренә йөрөнөк.

Бер мәжлестән һуң атайым менән әсәйем миңә:

— Мәрфуға, ҡыҙым, һиңә ҡайтырға ваҡыт. Бында күргәндәреңде туғандарыңа һөйлә. Ҡөрьән мәжлестәренә матур итеп кейенеп, камил тәһәрәт менән килһендәр, — тинеләр.

Ә минең ундағы рәхәтлектән кире ҡайтҡым килмәй ине.

— Ҡайтмайым! Мин бында ҡалам! — тип ҡаршылаша башланым.

Шул саҡ атайым:

— Юҡ, Мәрфуға ҡыҙым. Һин ҡайтырға тейешһең. Һиңә бында килергә әле иртәрәк, — тине лә арҡамдан һөйҙө.

Шул мәлдә мин уянып киттем...

Күҙҙәремде асһам, эргәмдә өс табип баҫып тора!

Мин иҫемә килгәндә:

«Ләә иләәһә илләллааһ!» — тип әйткәнмен.

Табиптар минән нимә булғанын һораша башланы.

Мин уларға әхирәт донъяһында булып ҡайтыуымды, унда нимәләр күргәнемде һөйләнем.

Улар бик аптырап тыңланы.

Һуңынан шул табиптарҙың береһе намаҙ уҡый башлаған, тип ишеттем.

Әлхәмдүлилләһ, Раббым ғүмер биргәс, ауырлыҡ менән булһа ла һауығып, өйөмә ҡайттым.

Бөтөн туғандарым хәлемде белергә йыйылды. Улар минең һауығыуыма өмөттәрен дә өҙгән булған икән.

Мин уларға теге донъяла күргәндәремде һөйләп бирҙем.

Ҡөрьән мәжлестәрендә кемдәр менән бергә ултырғанымды, табында ниндәй ризыҡтар булғанын да әйттем.

Бер көндө хәлемде белергә еңгәм килде.

Мин дауаханала ятҡан ваҡытта ул Ҡөрьән мәжлесе үткәргән икән.

— Мәрфуға, мин һине ашҡа саҡыра алманым инде. Һин дауаханала инең бит, — тине ул уңайһыҙланып.

Ә мин:

— Борсолма, еңгәй. Мин ул табында булдым. Мин генә түгел, бөтә әрүахтар менән бергә йыйылып килдек. Һеҙ генә беҙҙе күрмәнегеҙ, — тинем.

Шунан табында ниндәй ризыҡтар булғанын, кемдәр килгәнен һөйләп бирҙем.

Еңгәм быны ишеткәс, илап ебәрҙе.

Мин уға мәрхүмдәрҙе Ҡөрьән уҡып, доға ҡылып иҫкә алыуҙың ни тиклем мөһим икәнен һөйләнем.

Артабан атайҙарының йыллығын көтөп, икеһенә бергә мәжлес үткәрергә йыйынып йөрөгән туғандарыма ла барыһын әйттем.

— Әсәйегеҙ бик ҡайғырып ултыра. Ул һеҙҙән доға көтә. Атайығыҙҙың йыллығын көтмәгеҙ, Ҡөрьән мәжлесе үткәрегеҙ, — тинем.

Улар был һүҙҙәрҙе ишеткәс, бик илашты.

Оҙаҡҡа һуҙмай, туғандарҙы йыйып, Ҡөрьән мәжлесе үткәрҙек.

Мәрфуға апай һүҙен тамамлап:

— Диләрә һеңлем, миңә теге донъяла: «Намаҙ уҡығыҙ! Ҡөрьән уҡығыҙ! Зекер әйтегеҙ!» — тип ҡат-ҡат әйттеләр.

Ә «Ләә иләәһә илләллааһ!» тигән зекер күңелегеҙҙән дә, телегеҙҙән дә бер ҡасан да китмәһен. Һәр ваҡыт әйтеп йөрөгөҙ, — тине.

Мин дә:

— Аллаһ бер, Аллаһ хаҡ! Барыбыҙға ла ике донъя бәхетен күреп йәшәргә насип булһын. Ин шәә Аллаһ! — тип яуап бирҙем.

Комала ятҡан ваҡытында әхирәт донъяһында булып ҡайтыуын һөйләгән Мәрфуға апайҙың һүҙҙәре һәр кемде уйландырһын ине.

Автор: Диләрә Рәфиҡова.

Сығанаҡ: vk.ru/sayer_donja