Бигүк еңел булмаған шарттарҙа йәшәгән ҡатын һәр таңды шөкөр итеүҙән башлай, ти.
“Бәхетлемен, Хоҙайым! Эш юҡ тип зарланыуҙан туҡтамаһа ла, ярай әле ирем бар, бәләкәй булһа ла, үҙ өйөбөҙҙә йәшәйбеҙ. Үҙ шөғөлөм¬дән ара-тирә аҡса килеп тора. Балаларым һау-сәләмәт: йүгерә лә һикерә...”
Аллаһ Тәғәлә барыһын да ишеткән һәм уға: “Бәхеттең нимә икәнлеген белмәйһең икән, – тигән. – Мә, уны ысынлап той!”