Ауылдарҙа күптәргә өлгө булырлыҡ, матур ғаиләләр күп. Ундайҙарға ҡарап күңел ҡыуана, тормоштоң мәғәнәһе туғанлыҡ бәйләнештәренең ныҡ булыуында икәнлегенә тағы бер тапҡыр инанаһың.
Республикабыҙҙың ҙур һәм матур ауылдарының береһендә ошондай ғаиләгә тап булдым. Өс улы һәм ике ҡыҙы әсәләре өсөн өҙөлөп тора, улар күптәргә өлгө булырлыҡ. Атай кеше лә ҡатынына әле һаман мөхәббәт тулы күҙҙәре менән ҡарай, үҙе балалары өсөн терәк һәм таяныс. Ғаиләнең тарихын ишеткәс иһә, берҙән, аптыраным, икенсенән, ихтирамым артты. Баҡһаң, әсә кеше үгәй икән...
Искәндәр ағайҙың ҡатыны Гөлгөнә йәш сағынан һаулыҡҡа туя алмай. Яратышып өйләнешкән пар бер-береһенә яҡшы мөнәсәбәттә була. Тик йәш кәләштең сире генә бәхеттәренә бер аҙ шәүлә төшөрөп тора. Бер-бер артлы бала табыу уның былай ҙа насар һаулығын бөтөнләй ҡаҡшата. Өлкәненә алты, бәләкәсенә бер йәш булғанда, әсә мәңгелеккә күҙен йома.
Искәндәр ағай балалары менән яңғыҙ ҡала. Ул, егәрле, оҫта кеше, донъяһын емермәй, ҡатыны менән бергә йыйған мөлкәтен таратмай. Эшендә лә уны аңлайҙар, бер нисә айға ялға ебәреп торалар. Ҡатынының икенсе районда йәшәгән ата-әсәһе балаларҙы үҙҙәренә алырға һорап та ҡарай.
– Һин әле йәш, кейәү, яңы ҡатын алырһың. Балалар ҡамасаулаһа, беҙгә бир, нисек тә үҫтерербеҙ әле, – ти ҡәйнәһе.
– Юҡ, үҙемдең балаларым үҙемдән артмай. Әсәләре лә үлде, мин дә ташлай алмайым уларҙы, – тип яуап бирә ир, һәм башҡа был хаҡта һүҙ күтәрелмәй.
Тик ниндәй генә яҡшы атай булмаһын, балаларға әсәй кәрәк. Айырыуса бер йәшлек ҡыҙсыҡҡа. Етем икәнлектәрен аңлаған малайҙар ҙа шымып, юғалып ҡала. Искәндәр ағай ҡасан да өйләнергә кәрәклегенә яҡшы төшөнә.
Әсәләре баҡыйлыҡҡа күсеүгә ярты йыл үтте тигәндә, өйгә яңы “әсәй” килә. Балалар һәм туғандары ғына түгел, бөтә ауыл халҡы шымып, һынамсыл ҡараш менән күҙәтә. Нимә булыр? Кем ул был Гөлфиә тигән апай? Балаларҙы рәнйетмәҫме? Искәндәр менән Гөлгөнәнең йәмле донъяһын туҙҙырмаҫмы?
Иң тәүҙә сабый Айгөл эйәләшә уға. Яңы килгән апай бик йомшаҡ, түҙемле, ҡыҙыҡ уйындар белә, үҙен күтәреп кенә йөрөтә бит. Унан һуң үҙ әсәһен онотоп барған өс йәшлек Кәбир килеп һыйына башлай. Күпте аңлаған өлкән малай ҙа күпкә бармай, Гөлфиә апаһына яҡынлай.
Башланғыс кластар уҡытыусыһы булып эшләгән был ҡатынды ауыл халҡы ла тиҙ ҡабул итә. Ул мәктәптә һәр балаға иғтибарлы була, бар тырышлығын һалып уҡыта, ҡыҙыҡлы саралар ойоштора. Өйҙә иһә Гөлгөнә кеүек егәрле, уңған булып сыға. Балалары күңеленә юл тапҡан ҡатынды Искәндәр ҙә бик хөрмәт итә һәм ярата башлай.
Юҡ, һүнмәй матур донъя, тағы ла йәмләнә. Улар ҙурыраҡ йорт һалып сыға. Уртаҡ тағы ике балаға ғүмер бирәләр. Искәндәр ағайҙың балалары уны өсөһө лә “әсәй” тип йөрөтә. Гөлфиә апай бер ҡасан да балаларҙы айырып ҡарамай, уның йөрәк йылыһы бишеһенә лә тигеҙ бүленә.
Әле балалар үҫеп бөткән. Бәләкәстәре быйыл мәктәпте тамамлаған, өлкәндәр ғаиләле. Тик ял һайын бөтәһе бергә төп йортта йыйыла, байрамдарҙы бергә үткәрә. Бынан бер нисә йыл элек, барыһын да ҡурҡыуға һалып, Гөлфиә апай яман шеш менән сирләп алғайны. Әлдә ауырыуҙы башланғыс стадияһында асыҡлайҙар, бында табип булып эшләгән өлкән улына рәхмәт. Бөтәһе бергә йүгереп йөрөп уны баш ҡалала дауаханаға һалып, көстәрен йәлләмәй шәбәйтеп алалар. Шөкөр, бөгөн апай иҫән-һау. Балаларын һәм Искәндәр ағайҙы шатландырып йәшәп ята. Ул бит йорттоң тотҡаһы, йәме.
“Үгәй әсәй” тиһәң, күптәр убырлы ҡарсыҡтай әшәке ҡатынды күҙ алдына килтерә. Юҡ, Аллаға шөкөр, был донъяла Гөлфиә апай кеүек игелекле әсәйҙәр ҙә бар.