“Уйламағанда ике ғүмерҙе ҡотҡарҙым”

Туҡталыштарҙың береһе янынан үтеп барышлай ҡатын-ҡыҙ һы­нын шәйләнем. Бәй, был ваҡытта мажара эҙләргә сыҡҡан түгелме был? Йөҙөнөң борсоулы булыуын күреп ҡал­дым, әллә илаған да инде... Кире бо­ролорғамы икән? Ялҡаулы­ғымды, йо­ҡомдо еңеп, машинаны кире борам. Бәлки, уға ярҙам кәрәктер.

Ҡараңғыла уның ауырлы булыуын абайламағанмын икән, яҡынлашҡас ҡына аңланым.

– Ни булды? Ниңә илайһығыҙ?

– Тулғаҡ тотам, бик ауыр, үләм бит, – тип ҡысҡы­ры­уы­нан үҙем дә ҡурҡыуға төштөм.

Тәжрибә юҡ, кеше ҡайғы­һына ҡарата иҫ тә китеп бармаған дыуамал йәш саҡ. “Нимә эшләргә? Машинала балаһын табып ҡуйһа? Креслоны бысратһа? Бер-бер хәл булһа?” Варианттар күп, тик шуныһы асыҡ: был минутта бер мин генә уға ярҙам итә алам.

13 минут эсендә беҙ дауаханаға килеп тә еттек. Сабый ҙа, әсәһе лә иҫән-һау, шөкөр. Табип: “Тағы бе­рәй ун минутҡа һуңлаһағыҙ, хәлдең насар тамамланыуы ла ихтимал ине”, – тине.

Аҙаҡ билдәле булыуынса, Нәйләнең ғаиләһендә туған­дары араһында ығы-зығы тыуған. Ҡатында бер кемдең дә ҡайғыһы булмаған, апты­раған көндән ул кемдеңдер ярҙамына өмөт итеп юл буйына сыҡҡан. “Өмөт” тигәне мин булғанмындыр, күрәһең. Төн ауышҡас ҡына ҡайтып киттем.

Бер нисә көндән Нәйлә­нең ире, туған-тыумасаһы мине эҙләп тапты. Аҡса, бүләк биреп, ғәйептәрен юйырға, аҡланырға маташтылар. Барыһынан да баш тартырға аҡыл етте.

Бер юлы ике ғүмерҙе ҡот­ҡара алғаныма хәҙер шатланып бөтә алмайым. Ә бит үҙем дә тәүҙә бик икелән­гәйнем. Аҡыл ултыра башланы, ахыры, егеттәр...