“Әсәйем мине ошо бәпескә алмаштырғанмы?..”

Ир-егет, ғәҙәттә, үҙҙәрен борсоған мәсьәләләр хаҡында асыҡтан-асыҡ һөйләп бармай. Көслө зат вәкиленең булмышы шулай. Тик тормошта хатта һынмаҫ күренгән кешеләрҙе лә ҡайғы-хәсрәткә, яҙмыш һынауҙарына дусар иткән хәлдәр була.

Баҫмабыҙҙа төрлө яҙмыштар хаҡында йыш яҙабыҙ. Уҡыу­сылар үҙҙәре лә фекерҙәрен еткергеләй. Күптән түгел гәзиттә донъя күргән мәҡәләләрҙе даими уҡып барған бер көслө зат вәкиленең үҙ яҙ­мышы хаҡында яҙып ебәреүе уйға ҡалдырҙы. “Ҡатын-ҡыҙҙың йәшәйе­ше тура­һында йыш бәйән итәһегеҙ. Әйтерһең дә, уларҙың ғаилә тормошо килеп сыҡмаһа, барыһына ла беҙ генә ғәйепле. Йәнәһе, әсәйҙәр үҙҙәре генә балаларын баға. Ә бына мин улымды яңғыҙым тәрбиәләйем. Кем быға ғәйепле? Уҡығас, үҙегеҙ ошо һорауға яуап табырһығыҙ”, – тип башлаған ул хат юлдарын.

“Ҡатыным эшен юғалтҡас, ғаилә “карабы” сайҡала башланы. Альби­наның* балабыҙ хаҡында хәстәрлек күреү, өй мәшәҡәттәре менән шө­ғөл­ләнеү урынына көндәр буйы ҡайҙалыр сығып юғалыуҙары йышайҙы. Был ҡылығын яңы эш урыны эҙләү менән аңлатты, йә­нәһе, әңгәмәләшеүҙәргә йөрөй. Шулай итеп, бер нисә ай үткәс, уны ҡала паркында таныш булмаған ир менән тап иттем. Ҡатыным, ошо уҡ көндә әйберҙәрен тиҙ генә йыйып, өйҙән сығып китте. Ә балабыҙ был ваҡытта ауылда олатаһы менән өләсәһе янында ине. Ярай әле Булатым был хәлдең шаһиты булманы. Юғиһә әсәһенең беҙҙе ташлап китеүен күреү үтә ауыр булыр ине.

Атай-әсәйемдәге улымды Өфөгә алып килеү өсөн бер үҙем ҡайттым. Юл буйы уйландым. “Алты йәшлек улыма был хәлде нисек аңлатырға? Нисек кенә яҡындарыма ҡатыным­дың үҙем­де ташлап китеүен әй­тергә? Артабан нисек йәшәргә?” тигән һорауҙар мейемде туҡтауһыҙ телгеләне.

Ауылға ҡайтҡас, Альбинаның, ике тапҡыр ғына шылтыратып, улы­ның хәлен белешкәне асыҡ­ланды. Был уның вайымһыҙ­лығын тағы бер тапҡыр асып һалды. Ошо ваҡыт­та үҙем өсөн аныҡ ҡарар ҡабул иттем: улымды үҙем генә тәрбиәләйәсәкмен...

Баш ҡалалағы фатирға ҡайтҡас, улым әсәһен туҡтауһыҙ көттө. Ошо хәлдең килеп сығыуында ул үҙен ғәйепләне. “Әгәр мин өйҙә булһам, әсәйем беҙҙән китмәҫ ине”, – тип йыш ҡына ҡабатланы...

Йылға яҡын ваҡыт үткәс, мага­зинға барғанда элекке ҡатынымды бәпес күтәреп барған килеш осрат­тыҡ. Ошо ваҡытта улым биргән һорау әле һаман онотолмай. “Әсә­йем мине ошо бәпескә алмаштыр­ғанмы?” – тине ул. Бына ошо осрашыуҙан һуң Булатым әсәһенән бөтөнләй төңөлдө. Тегенеһе лә улының хәлен телефон аша бик һирәк белештерә ине...

Был хәлдән һуң үҙем дә бик ныҡ үҙгәрҙем. Дуҫтарым, яҡында­рым, таныш-белештәрем ҡатын-ҡыҙ менән таныштырырға теләй. Тик мин ҡурҡам. Сәбәбе – улымдың йөрәген тағы бер тапҡыр яралағым килмәй. Хәҙер ул – минең йәшәү мәғәнәм. Һәр көн тик уның өсөн тырышам. Мине ошондай хәлгә тарығандар ғына аңлай алыр, моғайын...”

*Исемдәр үҙгәртеп алынды.

-  А НИЗАМОВА