Ураҙаны кеше күрһен тигән ниәт менән тотһаң...

Мосолман кешеһен тыйнаҡлыҡ биҙәй һәм ураҙаны беҙ  Аллаһ Тәғәләнең ризалығын алыр өсөн ‎тотабыҙ. Ураҙаға кергәс, уны тотоуыңды ‎кеше күрһен, тигән ниәтең бар икән, әлбиттә, был дөрөҫ түгел. Кеше күрһен өсөн ‎ашамайынса, эсмәйенсә ултырыуҙан йыраҡ булайыҡ.

‎Пәйғәмбәребеҙ (с.г.в.) заманында бер ҡатын күп һөйләшергә ярата. Береһендә был Рәсүлебеҙ янына: “Мин - ураҙала”, - тип килә. Мөхәммәт (с.ғ.в.): “Һин ураҙала түгел”, - ти. Икенсе көндө тағы шул хәл ҡабатлана. Өсөнсө көндө теге ҡатын өйөнән сыҡмай, бер кем менән аралашмай. Пәйғәмбәребез (с.ҡ.в.) шунда: “Бына бөгөн ураҙала инде”, - ти.

‎Ураҙаны тотҡан килеш кемгәлер: «Мин ураҙа тоттом», - тип әйтеп ҡуйҙың икән, бында ниәтеңә ҡарала. Маҡтаныу ниәте бар икән, бында инде Аллаһ Тәғәлә үҙе хисап ҡыла. ‎Аллаһ Тәғәлә: «Ураҙаның сауабын мин үҙем генә беләм һәм шуға күрә Үҙем генә уны бирәм. Был минем ризалығым өсөн», - ти. Шуға күрә тыйнаҡ булайыҡ, ураҙаларыбыҙ ҡабул булһын! – тип һөйләне Мансур хәҙрәт Сәрйәров. ‎